‘Ik ben zó moe’, zegt ze. ‘En ik weet niet eens meer waarvan’. Haar gezicht vertrekt zich in een halve grimas, alsof ze zich schuldig voelt dat ze de woorden uitspreekt.

Ik voel haar en herken het direct. Dat komt niet uit de boeken kan ik je vertellen, maar omdat ik die intense vermoeidheid maar al te goed ken. Dat je geen idee hebt waardoor, dat je opstaat en denkt: ‘Dit kán niet, heb ik geslapen dan?’ Je staat kapot moe op en dan moet je dag nog beginnen.

Je krijgt je brein er niet omheen gevouwen, hoe het komt. Je neemt een weekend rust, slaapt uit en toch… die vermoeidheid blijft.

Jouw energie lekt niet zomaar weg.

Er is een reden voor, meerdere zelfs. Dit is nou zoiets wat ik heel graag eerder had willen weten: Het heeft niets met zwakheid, falen of ‘het niet meer trekken’ te maken. Wat ik zie bij de vrouwen in mijn praktijk? Vrouwen die op sleutelposities werken, die altijd door konden gaan en sterk waren, zij lekken energie weg door een voor hen onbewust kanaal.

Dat kanaal heet: Leven in een ritme dat niet van jou is!

Vrouwen werken in systemen die grotendeels door mannen zijn bedacht. Dat is geen aanklacht tegen de mannen, integendeel. Zij zijn net zo goed onderdeel van deze bewustwording! De realiteit is dat vrouwengezondheid en hun cyclus gewoonweg niet op de horizon staat in onze maatschappij.

Er is geen ruimte voor je cyclus. Geen ruimte voor veranderende hormonen in de peri-menopauze en menopauze. Nee hoor, we nemen een paracetamol en gaan door. Vage signalen van je lichaam negeer je, want je moet door.

Dat deed ik zelf jarenlang, tientallen jaren. Tien tegen één dat jij lieve vrouw, dat dus ook doet. Ik schrijf dit voor je, zodat je je bewust kunt worden.

Heel geleidelijk, ergens tussen je veertigste en vijftigste begint dat te kantelen. Je lichaam geeft duidelijker signalen. Je hormonen zijn aan het veranderen en je brein heeft daar moeite mee. Wat je voorheen nog met die paracetamol kon dempen, daar kom je niet meer mee weg.

Wat ik dan waarneem, keer op keer? Dat vrouwen dan denken dat ze burn-out zijn. Psychische klachten hebben, omdat ze angstig zijn, paniek hebben of zich ronduit somber voelen. Dat brein vol watten, het niet slapen, de huilbuien die je steeds vaker hebt. Dat is geen burn-out, het is wel je lichaam dat je echt iets duidelijk wil maken.

Wat ik ook zie? In de onderstroom? Het oud zeer en trauma dat er is. Alles wat je jarenlang netjes opzij hebt geschoven om door te kunnen gaan. Je brein heeft het allemaal opgeslagen, onder een deksel. Zodat jij gewoon door kon gaan. Nu je hormonen gaan schommelen en je brein er door in onbalans gaat, lukt het je niet meer om dat deksel dicht te houden.

Dan lek je niet alleen je energie weg. Dan zet het alles op het spel. Ik zie veel te vaak dat vrouwen dan eindeloos op een wachtlijst komen te staan in de GGZ. En alleen maar verder achteruit gaan, denkend dat het allemaal aan henzelf ligt.

Lieve jij, harder rennen is NIET de oplossing. Dit is het moment voor jouw van bewustwording. Om te gaan luisteren naar je lichaam, het vertelt je waar je grens nu ligt. Wat je NU nodig hebt om aan te pakken, zodat je dit letterlijk kan loslaten.

Als je dit éénmaal kan zien, dan begint de verandering. Dat gaat niet vanzelf en ook niet in een ‘Ik geef je 5 stappen en quick fix model’. Het heeft tijd nodig, energie nodig. Ik zie het iedere keer opnieuw bij de vrouwen met wie ik werk. Ik heb ervaren dat mijn overgang een diepgaande transformatie was, waar ik nu heel dankbaar voor ben. Dat gevoel gun ik alle vrouwen.

Als jij dit leest en denkt: dit ben ik, dan nodig ik je uit voor een kennismakingsgesprek. Geen verkooppraatje, geen standaard verhaal. Gewoon een eerlijk gesprek over waar jij nu staat en wat jij nodig hebt. Ik heb daarvoor een aantal plekken per maand beschikbaar.

Mail me met jouw vraag, ik denk met liefde met je mee.

Wens je een wondervol mooie week toe & warme groet,

Monique🤍🌟