‘Ja, dan trek ik me maar terug’ zegt ze, schijnbaar achteloos. In één seconde voel ik waar dit vandaan komt en stel ik haar de vraag: ‘Kan je me helpen begrijpen wat je daarmee bedoelt?’

Ze vertelde dat ze intern op een managementfunctie had gesolliciteerd. Haar jarenlange ervaring binnen het bedrijf was een pré, ze vond dat ze klaar was voor die functie en solliciteerde vol vertrouwen.

Het bericht van ontvangst was zo binnen, de uitnodiging voor een gesprek bleef uit. Ze hoorde in de wandelgangen dat er gesprekken waren ingepland met haar collega en een aantal externe sollicitanten. Ze voelde zich alsof iemand haar een stomp in haar maag had gegeven.

‘Dus ja, dan trek ik me maar terug’, zei ze. Ik bleef stil, terwijl mijn brein op volle toeren draaide. ‘Ik voel me toch al zo instabiel de laatste maanden, ik heb geen zin om er nog iets over te gaan zeggen’.

Dit herken ik maar al te goed. Dat onbewuste patroon van krimpen en jezelf kleiner maken. Je ruimte niet innemen, je waarheid niet kunnen of durven uitspreken.

En het ergste? Dat je daar zo goed in bent geworden dat je dat volautomatisch doet.

Bij vrouwen in de peri-menopauze zie ik dit patroon nog scherper naar boven komen. Ook bij mijn klant, ze slaapt slecht waardoor ze op haar tandvlees loopt. Ze heeft het gevoel dat ze haar controle verliest op zo ongeveer alles wat ze heeft opgebouwd. Haar brein pakt feilloos het meest comfortabele patroon: Klein maken, niks zeggen.

Heel eerlijk, het maakt me boos. Niet op haar, maar wel over de gang van zaken bij haar werkgever. Wat ze nodig heeft is de eerste belangrijke stap: Bewustwording! Dat klein blijven een prijs heeft. Dat het niet aan haar ligt, wél hoe ze ermee om kan gaan.

Klein blijven kost je veel meer energie, omdat je voortdurend je grenzen overgaat. Anderen je grenzen overgaan. Kostbare energie lekt weg naar shizzle, het tikt naadloos aan op niet gezien worden en niet serieus genomen worden.

Zij doet niks fout! Ze weet alleen nog niet hoe ze op haar plaats kan gaan staan. Zeggen wat er gezegd moet worden, zonder hormonen handrem.

Ik hou van platslaan. De energie die loskomt uit mijn boosheid, transformeer ik razendsnel voor haar om de rode draad uit te rollen. Wat er gebeurde en hoe ze andere stappen kan nemen. Terwijl ik het voor haar uitteken, voel ik haar woede naar boven vlammen. Die eindelijk naar buiten komt, gestolde energie van klein houden die ze zo transformeert voor zichzelf.

Het had even nodig, eerst herstellen van de forse vermoeidheid en tegelijkertijd bouwen aan haar ruimte die ze wil innemen. Met grenzen. Hoe ze die duidelijk communiceert.

In de weken die volgden herstelde ze. Ze kon de energie van haar boosheid transformeren in gerichte vooral kleine acties. Vanuit de energie hier ben ik niet meer beschikbaar voor.

Vanuit die kracht kon ze besluiten nemen. Ze vertelde de HR manager rustig én met Grace dat ze het ongepast vond niet uitgenodigd te zijn voor een gesprek. Zonder de strijd aan te gaan, zonder uit te leggen. Haar waarheid uitspreken.

Ik zag haar met de week groeien en stappen maken. Exact 4 maanden later vertelde ze dat ze haar ontslag had ingediend. Omdat ze haar ideale plek als manager bij een ander bedrijf had gevonden. We vierden samen haar succes en groei.

‘Dat zag ik niet aankomen’ zei de HR manager. Ze zweeg, legde niet uit. Dát is wat personal power doet. Dat is wat je leert als je met mij werkt. Zodat je ondanks alle hormonen en ongemakken in de overgang, blijft staan. Op jouw plek. En daar niet meer vanaf gaat.

Wil je meer weten over wat ik voor jou kan betekenen? Stuur me dan een mail, ik kijk met liefde mee of ik van betekenis kan zijn.

Wens je een wondervol mooie week toe & warme groet,

Monique🤍🌟