Je bent de vrouw naar wie iedereen kijkt als het spannend wordt.

Je bent degene die de rust bewaart als spanningen in de vergadering oplopen.

Die de lijn vasthoudt en oplossingen aandraagt, als vanzelfsprekend.

Die thuiskomt en gewoon doorgaat. Ook vanzelfsprekend.

Sterk zijn heeft je gebracht waar je nu staat.

Dat was nooit het probleem.

Het probleem is dat niemand je ooit heeft gevraagd wat het je kostte.

Je vroeg of je het kon dragen.

Je dat jezelf onbewust ook nooit hebt gevraagd.

Sterk zijn werd op een dag geen eigenschap meer.

Het werd wie je bent, naadloos jouw identiteit.

En nu word je geconfronteerd met een lichaam dat anders reageert dan tien jaar geleden.

Een brein dat niet meer alle ballen tegelijk omhoog houdt.

Nachten waarin je wakker ligt, niet om het werk, maar om de vraag wie je nog bent als je even niet ‘de sterke’ bent.

Sterk zijn beschermde je.

Tegen de vraag of je het wel aankon.

Tegen de blik die zegt: Kan zij dat wel?

Tegen het moment waarop je zelf niet meer weet of je het nog kunt, of dat je het alleen nog maar moét kunnen.

Ik ben 61.

Ik ken die vrouw van binnenuit.

De sterkste vrouwen die ik spreek lopen niet vast omdat ze zwak worden.

Ze lopen vast omdat ze nooit meer iets anders mochten zijn dan sterk.

De vraag is niet of je sterk genoeg bent.

Dat ben je. Dat ben je altijd geweest.

De vraag is wie je nog bent als je dat even niet hoeft te zijn.

Herken jij jezelf hierin? Dan kijk ik graag met je naar wat eronder zit.

Wens je een mooie week toe,  warme groet,

Monique🤍🌟