Ik had dit echt eerder willen weten. Hoeveel het je kost als je voor de buitenwereld prima functioneert, terwijl je van binnen niet weet waar je het zoeken moet.

Toegegeven, ik was totaal onbewust dat mijn hormonen zo rond mijn 39e al flink in onbalans waren. Ik zat in een fertiliteitstraject om zwanger te worden, laat omdat ik eerst herstelde van mijn motorongeluk. Het was mijn keuze om geen hormonen te willen spuiten, omdat ik in mijn omgeving de voorbeelden zag van de impact op stemming en gezondheid. Dan ben je niet bezig met de overgang, dan ben je bezig met overleven van iets heel anders.

Ik koos bewust om te stoppen met het fertiliteitstraject. Ik was doodop van de stress en het hele proces. Moeten wachten in een ruimte vol zwangere vrouwen en vrouwen met pasgeboren baby’s vond ik iedere keer opnieuw diep pijnlijk.

Ik dacht dus dat die stress me lichamelijke klachten gaf. Ik draaide mijn bedrijf, werkte als ZZP’er in een GGZ instelling én studeerde volle bak psychologie. Vanuit zelfleiderschap alles doen en hard werken.

De buitenwereld dacht altijd dat ik alles voor elkaar had. Ik ging als een speer door mijn studie, maakte lange dagen, werkte buiten de deur én had mijn eigen praktijk. Als je me nu vraagt, hoe deed je dat?

Ik.heb.geen.idee.

Echt niet. In die tijd moest ik uitvinden wat voor mij werkte. Op mijn 44e kreeg ik de boodschap dat ik full blown in de overgang was. Dat was een shock. Ik zag het totaal niet aankomen.

Mijn brein stond in de overlevingsstand. Dat het in een tempo ronddraaide om alles te laten doorgaan. Besluiten nemen, studeren, tentamens halen, opdrachten maken. En de allerbeste sessies voor mijn klanten realiseren.

Nu weet ik dat je brein altijd het meest bekende patroon en ingesleten pad gebruikt om de onrust en dreiging weg te halen. En weet ik nog veel beter dat dat niet het meest gezonde was voor mij.

Een brein praat alleen maar met zichzelf als het in overlevingsstand staat. Dat heb ik op de harde manier moeten ondervinden. Ik raakte ‘overspannen’. Ik kreeg met regelmaat blaasontstekingen en wat werkelijk pijnlijk was, om de haverklap spit. Het werd letterlijk een ‘pain in the ass’-ervaring. Lang zitten, want zittend beroep en lange reistijden. Sporten, tijd voor mijzelf om te ontspannen? Dat was er helemaal niet.

Toen ik zo hondsmoe was en overprikkeld op de snelweg en dacht: ‘als ik mijn stuur naar rechts gooi, ben ik overal vanaf’. Ik wist dat het niet zo ik was, deze gedachte, maar schrok me kapot dat ik kennelijk zo over mijn grenzen was gegaan.

Dat kan je een samenloop van omstandigheden noemen. Ik zie dit patroon als geen ander terug bij de vrouwen met wie ik mag werken.

Groot verantwoordelijkheidsgevoel, slim, sensitief en ambitieus! Doorzettingsvermogen en wilskracht tot de max. Het heeft ze ver gebracht, de buitenwereld kijkt naar de glazuurlaag die je erop hebt geplakt.

Diep van binnen voel je wanhoop en schaamte. Dat anderen in je omgeving zien dat het helemaal niet zo goed met je gaat. De jongere collega’s je niet meer serieus nemen, omdat je dingen vergeet. Terwijl jij zoveel meer kennis en kunde hebt door jouw jarenlange ervaring.

Alles wat ik niet wist, ben ik gaan onderzoeken. Jarenlange ervaring van wat werkt en wat niet. Ik bouwde er mijn eigen methode op, de YOU♀️ Methode. Daar zit alles in wat ik eerder had willen weten.

Wat kost het je om door te gaan? Voor de buitenwereld. Ik weet uit ervaring dat het altijd te veel is. Het raakt me dat vrouwen in de peri-menopauze en menopauze uitvallen op het werk, hun gezin en omgeving met dierbaren. Dat kost zoveel.

Er is niet één manier om met mij te werken. Er is wel één route, de YOU♀️ methode. Je leest er hier meer over. Als je voelt dat je met me in gesprek wil gaan, mail me dan. Ik denk met liefde met je mee.

Wens je een mooie week toe, warme groet,

Monique