Het is kwart over vijf in de ochtend. Je wekker is nog niet gegaan, maar jij ligt al wakker. Je hoofd staat al meer dan een uur ‘aan’; de onrust giert door je lijf.

Hoe ga je dat in vredesnaam doen, opstaan en je dag doorkomen? Je vindt de oplossing niet. Je staat op. Natuurlijk sta je op, volautomatisch.

Om acht uur zit je achter je bureau, scherp genoeg voor je eerste gesprek. Tegen drie uur lijkt er iets in je leeggelopen. Je vindt de woorden niet. Om negen uur ‘s avonds op de bank, terwijl je liever om zeven uur al naar bed was gegaan.

Morgen gaat het vast beter. Dat zeg je al maanden tegen jezelf.

Wat je hardop tegen jezelf zegt, als je dat al doet, klinkt ongeveer zo. ‘Nee, dit kan niet. Ik moet echt door. Ik ben alleen zo hondsmoe. Hoe pep ik me op? Ik kan dit, dat weet ik, maar verdorie, waarom lukt het me niet meer? Ik werk keihard. Waarom krijg ik dit verdomme niet opgelost!’

Ga ik toch iets tegen je zeggen wat je mogelijk niet verwacht van iemand die met vrouwen als jij werkt.

Je lichaam is keihard voor je aan het werk! Ze werkt je niet tegen; jouw lichaam is het enige wat écht eerlijk tegen je is. Read that again.

Je hoofd is net de vergaderruimte. Het onderhandelt voortdurend. Vertelt je verhalen dat je dit project voor je vakantie nog echt af moet hebben. Dat de vakantie je goed zal doen, om daarna weer voluit te kunnen knallen. Je vrouwelijke collega’s krijgen blijkbaar wel alles moeiteloos voor elkaar.

Jouw brein is Queen in verhalen vertellen, je voor de gek houden met maar 1 doel: Dat jij blijft leven. Alles wat ellende en lijden inhoudt? Dat vermijdt je brein. Altijd.

Je lichaam doet niet mee met die verhalen. Zij vertelt je een eigen verhaal. De waarheid, met subtiele signalen en soms keiharde signalen als je ze nog niet verstaan had.

Jouw lichaam is je kompas. Het laat je een richting voelen die je nu niet kan zien. De peri-menopauze verandert nogal wat in je brein en in je lichaam. Het lichaam herstelt langzamer, je slaap verandert en ja, ook je prikkelverwerking wordt scherper.

Doorduwen zoals je altijd deed geeft je nu een uitkomst die je niet wilt. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat jij iets verkeerds doet. Je lichaam heeft andere spelregels gekregen en best vervelend, je kreeg er geen nieuwe spelregels bij.

Die nieuwe spelregels zijn uniek voor jou; je leest ze niet in zelfhulpboeken. Het is de reis die jij moet maken, uitvinden, vallen en opstaan.

Hoe harder jij dat wegduwt, gas blijft geven zoals je altijd deed? Het is een recept om jezelf volledig op te branden. En dan?

Kan je niks meer en goudeerlijk, dat raakt aan zoveel in je leven! Je gezondheid, je gezin, je dierbaren om je heen. Dat is al afschuwelijk. Wat de meeste vrouwen zich niet realiseren, is dat je daardoor ook inlevert op je werk!

Zeker, want die positie waar je zo hard voor hebt gewerkt? Kan je die wel behouden als je er maanden uitligt? Je onderneming die stilligt en er dus ook geen inkomsten zijn? Dat raakt keihard in je verdiencapaciteit, niet alleen nu maar ook op langere termijn. Minder pensioenopbouw, een knik in je loopbaan. Ik heb de horror gezien van vrouwen die langdurig uitvielen en in de WIA belandden.

Daarom is luisteren naar je lichaam het wijste wat je kan doen! Het is strategisch bovendien en wat mij betreft de hoogste vorm van zelfliefde.

Luisteren is niet stoppen, je ambities loslaten of drie maanden op sabbatical gaan. Het is je lichaamssignalen serieus nemen voor ze gezondheidsklachten worden. Het is één keuze per dag, wat doe je niet meer.

Als je in de breinmist en vermoeidheid zou willen dat er iemand met je meedenkt? Ik heb in mijn agenda ruimte voor een telefonische kennismaking. Die kan je hier boeken, als je wilt voorkomen dat je écht uitvalt.

Wens je een mooie week toe, warme groet,

Monique