Maandagochtend 7 uur. Het is nog donker en het regent. Mijn bed ligt verleidelijk lekker. Om 8 uur staat mijn sportschool gepland. De gedachte om te blijven liggen dringt zich op.
In het verleden sprong ik altijd direct uit bed als de wekker ging. Noodzaak, want voor de files vertrekken naar mijn werk. Half 6 opstaan zat erin geramd door de week. Als vanzelfsprekend, en dat zou je discipline kunnen noemen. Ik deed het daar jaren heel goed op.
Terugkijkend naar mijn menopauze periode, heb ik jarenlang op pure wilskracht doorgeramd op discipline. Ik wist niet beter; lichamelijke klachten die zich opdrongen, negeerde ik. Ik moest immers door.
Er is niks mis met discipline. Vooral als je jong bent, is structuur aanbrengen hoe je leven voor jou het handigst werkt, best handig. Later, als je carrière vordert, je een gezin krijgt en nog meer ballen omhoog moet houden, is discipline met een flinke dosis wilskracht broodnodig.
Als ik terugkijk, is er sinds mijn menopauze het nodige veranderd. Discipline en wilskracht werken niet meer. Om half 6 opstaan lukt me nog als ik moet reizen; de dag erna vertelt mijn lichaam me dat het een tandje minder mag.
Wat ik vanuit doorleefde ervaring weet, is dat discipline als woord een heilige graal lijkt te zijn. Alles wat je niet meer lukt, omdat je brein, je lichaam, emoties en energie veranderen in de overgang, wordt gezien als falen. Want al die anderen lukt het toch ook?
Het wordt tijd dat we als vrouwen opstaan. Niet omdat we watjes zijn of zwak. We moeten opstaan omdat deze fase in een vrouwenleven iets anders van ons vraagt.
Het vraagt om ritme. Jouw unieke ritme, flexibel en wat bij jou past. Vanuit zachtheid die je vandaag kan dragen. Niet om wat je altijd als vanzelfsprekend droeg. Voor jezelf en je omgeving.
Alles wat leeft heeft een ritme. Je hartslag, je ademhaling, je slaap. In de overgang verandert je ritme drastisch, voor de één alles verlammend, voor de ander slechts hinderlijk.
De uitnodiging aan jou is: wat past nu in jouw leven en ritme? Met 61 jaar merk ik dat mijn brein bedraad is met wilskracht en doorzettingsvermogen. Mijn lichaam weet dat dit niet past. Mijn lichaam is krachtig, maar niet onuitputtelijk.
Leren wat je ritme is, ook nu de winterperiode in aantocht is, is goud in je planning.
Mijn bed is zalig warm. Ik spring niet meer gelijk uit bed. Ik rek me onder het dekbed uit en ben dankbaar dat ik weer wakker ben geworden. Ik voel mijn lichaam en energie en visualiseer mijn dag. Dat mag een paar minuten duren, om vervolgens mijn bed uit te stappen.
En jawel, om in de zeikregen naar de sportschool te gaan. Ook dat hoort inmiddels bij mijn ritme. Ik roep daar altijd, ik heb een hekel aan naar de sportschool gaan, maar ik houd ervan wat het voor me doet.
Heb jij moeite met jouw ritme? Het heeft mij jaren gekost om uit te zoeken hoe dat voor mij werkte in het geweld van hormonen en overgang. Dat kan voor jou veel sneller gaan, als je hulp inroept.
Heb je vragen, stel ze gerust per mail. Ik denk met liefde met je mee.
Wens je het mooiste leven toe, warme groet,
Monique