Het is half tien ‘s avonds en je checkt je werkmail. Alvast om je voor te bereiden op morgen. Je leest een mail 3x. Het komt niet binnen.

Je staart moedeloos voor je uit. Dat projectvoorstel dat je vroeger in een halve dag schreef, ligt al anderhalve week voor je. De gedachte dat je je positie kwijtraakt, beukt genadeloos rond in je brein.

Je zegt dat tegen niemand. Je doet wat je altijd deed: eerder opstaan. In het weekend nog werken om het allemaal bij te benen.

Die twijfel over alles: ik weet: je bent niet stuk! Jouw oude strategie die je altijd diende past niet meer in deze overgangsfase.

Verdiencapaciteit is allang niet meer hoeveel uren je maakt. Verdiencapaciteit maak je met helder denken, keuzes maken en grenzen stellen.

Harder werken lijkt de beste optie om je inkomen of omzet nu veilig te stellen. Wat je echt doet, is iets anders. Je trekt jezelf compleet leeg en gebruikt energie die je nodig hebt om te herstellen. Je houdt het nog vol; niemand die het ziet, want aan de buitenkant functioneer je nog gewoon.

Waar het werkelijk zit?

In de (peri-)menopauze werkt je brein anders; het heeft minder energie voor focus en concentratie. Dat heeft invloed op al je besluiten, je timing én op je verdiencapaciteit!

En dan is er nog je schuldgevoel als je nee zegt. Dat kost geld. Elke ja voor een ander, betaal je later terug. Je energie lekt weg in vergaderingen waar iedereen door elkaar praat en besluiten niet genomen worden. In je omgeving hangen mensen als vanzelfsprekend aan jou en je draagkracht, die langzaamaan opraakt.

Ik zie het bij daadkrachtige vrouwen die jarenlang zelfsturend en leidend waren. Nooit twijfelden of ze dingen aankunnen, volautomatisch. Ze zien alleen niet dat hun brandstof al bijna op is.

Ik weet dat een strakkere planning dat niet oplost. Niet uit de boeken, wel uit eigen ervaring. Het hielp me verder de vernieling in.

Mijn redding was en is zelfleiderschap: grenzen trekken voordat je lichaam dat doet.

Wat het je oplevert, is geen rust die je moet verdienen. Je denkt weer helder, je beslist weer sneller. Je werk kost je niet langer alles wat je hebt.

Ik weet ook dat rigoureuze stappen je niet helpen, één ding aanpassen doet dat wel.

Doe één ding deze week.

Pak je agenda en kijk naar je planning deze week. Voel in je lichaam wat die informatie met je doet. Bij welke taak zakt de moed je in de schoenen? Wat als je die taak in plaats van in tijd, in energie af zou meten? Wat kost die taak je dan echt?

Ik ben benieuwd naar je antwoord. Je mag me mailen als je erover van gedachten wilt wisselen.

Wens je een mooie week toe, warme groet,

Monique