Author name: Monique Bakhuijzen

Het is half tien ‘s avonds en je checkt je werkmail. Alvast om je voor te bereiden op morgen. Je leest een mail 3x. Het komt niet binnen. Je staart moedeloos voor je uit. Dat projectvoorstel dat je vroeger in een halve dag schreef, ligt al anderhalve week voor je. De gedachte dat je je

Het is kwart over vijf in de ochtend. Je wekker is nog niet gegaan, maar jij ligt al wakker. Je hoofd staat al meer dan een uur ‘aan’; de onrust giert door je lijf. Hoe ga je dat in vredesnaam doen, opstaan en je dag doorkomen? Je vindt de oplossing niet. Je staat op. Natuurlijk

De keren dat ik naar boven liep om iets te halen. Om vervolgens bovenaan de trap te concluderen: Wat ging ik ook alweer doen? Tijdens mijn studie psychologie, begin je met lezen van vakliteratuur. Om onderaan de bladzijde te concluderen dat ik geen idee had wat ik had gelezen. Ik dacht dat ik van mijn

‘Je bent niet stuk of gebroken’. Woorden die ik vaak uitspreek tegen de vrouwen met wie ik werk. Je was altijd die vrouw die om 7 uur al een halve dag achter de rug had. Met structuur je opstart deed, je mail bekeek en ondertussen thuis alles draaiend hield. Je had het overzicht, kon iedereen

‘Jemig, wat reageer jij overprikkeld! Ik vond je vroeger leuker’. Je zal het maar tegen je aangesmeten krijgen, precies op een moment dat jij je kwetsbaar voelt. De ander die het eruit gooit en het kwijt is, terwijl jij er nog uren mee doorloopt. Dat raakt je harder dan je zou willen. Denkend dat het aan

Je bent de vrouw naar wie iedereen kijkt als het spannend wordt.   Je bent degene die de rust bewaart als spanningen in de vergadering oplopen. Die de lijn vasthoudt en oplossingen aandraagt, als vanzelfsprekend. Die thuiskomt en gewoon doorgaat. Ook vanzelfsprekend.   Sterk zijn heeft je gebracht waar je nu staat. Dat was nooit

Het eerste halfjaar van 2026 zit erop. Mijn vakantie zit er ook op en ik ontdekte daar iets wat ik volautomatisch doe, maar wat me niet helpt. Onbewust zit de controle diep. Je wilt op alles voorbereid zijn. Koud weer, want naar de bergen. Regenkleding, want ja, het kan daar plenzen. Luchtige kleding, want het kan

Hormonen zijn een onderdeel van de overgang. Heel belangrijk, maar een onderdeel in het grote spel van transformatie. Een groot probleem is namelijk ook: Jouw draaglast. ‘Ik ben er zó klaar mee’. Een van de meest gehoorde zinnen van mijn klanten. De vrouwen die zich aanmelden omdat ze denken dat ze burn-out zijn. Overprikkeld van

Met mijn scherpe waarneming, blijft mijn aandacht soms bij iets hangen. Dit keer een post op Instagram. De openingszin: ‘Stel je voor dat je een tool hebt, die je kan coachen’. Ik werd ooit gevraagd om AI mee te ontwikkelen. Ik zocht het op, het was in 2012. Ze wilden een tool ontwikkelen voor eenzame mensen,

Ik zie het vaker dan me lief is, vrouwelijke leiders, vrouwen op sleutelposities die bezig zijn om voor iedereen alles zo perfect mogelijk te willen doen. Wat ze ver gebracht heeft, totdat moeder natuur ingrijpt en hormonen gaan veranderen. Het is een recept voor uitputting, perfectionisme. Ik mag het zeggen, want ik liep dit pad